Het simpele en duidelijke antwoord is: Nee. De afstandhouders vanisolerend glaszijn niet noodzakelijkerwijs hoe groter hoe beter, maar er is een optimaal en wetenschappelijk berekend bereik.
De relatie tussen de belangrijkste wijze van warmteoverdracht en de afstandsstaven
Het warmte-isolatieprincipe van isolatieglas houdt voornamelijk in dat droge, stilstaande lucht of inerte gassen (zoals argon) worden gebruikt om de warmteoverdracht te blokkeren. Er zijn drie manieren waarop warmte door isolatieglas kan worden overgedragen
Warmtegeleiding en convectie: overdracht door het gas in de middelste laag.
Thermische straling: warmte rechtstreeks door het glas uitstralen.
De breedte van de afstandsbalk heeft vooral invloed op de warmtegeleiding en convectie.
De "gouden curve" van de breedte van de afstandhouders en de thermische isolatieprestaties
De relatie tussen de thermische isolatieprestaties van isolatieglas (K-waarde/U-waarde, hoe lager hoe beter) en de dikte van de spouw is een curve die eerst scherp daalt, daarna de neiging heeft af te vlakken en zelfs lichtjes kan stijgen.
Het optimale bereik is 12 mm tot 16 mm: wanneer de spouwdikte toeneemt van 0 tot 12 mm tot 16 mm, zal de K-waarde van isolatieglas aanzienlijk afnemen en zullen de thermische isolatieprestaties ervan aanzienlijk verbeteren. Dit komt doordat de vergrote luchtlaag de warmtegeleiding en convectie effectief vermindert.
Wanneer de spouwdikte groter wordt dan 16 mm (vooral 20 mm), zal de convectie in de luchtlaag toenemen. Een dikkere luchtlaag zal een interne circulatie vormen, die in plaats daarvan de convectieve warmteoverdracht bevordert, wat resulteert in een verwaarloosbare verbetering van de isolatieprestaties, of zelfs een mogelijke verslechtering.
Economie en bruikbaarheid: Overmatige holtes zullen leiden tot een toename van de totale dikte van het glas, hogere eisen stellen aan deur- en raamprofielen, hardware en installatie, en de kosten verhogen. De verkregen prestatieverbetering is echter zeer beperkt en de kostenprestaties zijn zeer laag.
Andere, belangrijker factoren
In plaats van blindelings grotere afstandhouders na te streven, is het beter om aandacht te besteden aan de volgende punten, die een grotere impact hebben op de uiteindelijke prestaties:
Vulgas: Vervang droge lucht door inerte gassen zoals argon (Ar) en krypton (Kr). Deze gasmoleculen zijn groter in massa en inert, wat convectie en warmtegeleiding effectiever kan onderdrukken, waardoor de K-waarde aanzienlijk wordt verlaagd met ongeveer 0,2-0,3 W/(m²·K). Dit is een upgradeoptie met extreem hoge kostenprestaties.
Laag-E-glas (glas met laag-coating met lage emissiviteit): dit is de meest effectieve manier om de prestaties van isolatieglas te verbeteren. De Low-E-filmlaag is als een spiegel en kan ver-infrarode thermische straling reflecteren. In de winter reflecteert het de binnenwarmte terug de kamer in, terwijl het in de zomer de buitenwarmte tegenhoudt. De rol van een hoge-kwaliteit Low-E-film is veel groter dan simpelweg de breedte van de afstandsbalk vergroten of deze vullen met inert gas.
Materiaal afstandsstang:
Traditionele aluminium afstandhouders: ze hebben een goede thermische geleidbaarheid en kunnen "koude bruggen" vormen aan de randen van het glas, waardoor de algehele prestaties afnemen en gemakkelijk condensatie aan de randen ontstaat.
Warme-randafstandhouders: ze zijn gemaakt van materialen met een lage thermische geleidbaarheid, zoals roestvrij staal en composietmaterialen. Ze kunnen de koude brug aan de rand van het glas effectief afsnijden, de randtemperatuur verhogen, het risico op condensatie verminderen en over het algemeen betere isolatieprestaties leveren.
Het aantal glaslagen: voor omgevingen met extreem hoge eisen op het gebied van geluidsisolatie en warmtebehoud (zoals in extreem koude gebieden en in de buurt van luchthavens) is de structuur met drie-ruiten met twee- holtes (twee lagen afstandsstaven) veel effectiever dan simpelweg het vergroten van de dikte van de holte van het dubbele- glas.
